Dat ketenmanagers specialisten zijn in bewegen en bewegingen, is een makkelijk in te trappen open deur. Maar is het daarom normaal of is er sprake van je reinste beroepsdeformatie om aan te slaan op alles wat beweegt? Winkelwagentjes, golfkarretjes, maanmodules, robotstofzuigers, hijskranen, skateboardplatforms, trouwstoeten, olianten die bomen slepen, boze boeren – al of niet op trekkers -, de Gouden Koets, dure speedboten, zakenreizigers – zij het in angstaanjagende afnemende aantallen -, inklinkende bodems, rijzende zeespiegels en ophoudelijk zwaaiende armpjes van Chinese poezen en windmolenwieken.
Wat wel in deze onvolledige stoet zeker ook thuis hoort, zijn de luchtdeeltjes die het coronavirus verspreiden. ‘Wees geen halve zool, houd rekening met de aerosool’ Iedereen kent die laaiende leus inmiddels, al is de primaire transportassociatie gelukkig eerder met een douchekop die waterbesparende nevel verspreidt dan met een veegwagentje.
Bevangen door de vraag hoe ik mijn obsessie voor de bewegende onderdelen in het verkeer tussen mensen, goederen en informatie in hemelsnaam kon stoppen, dreigde ik de ene dwangvoorstelling op de andere te stapelen. Gek genoeg werd ik gered door ‘Star Trek’. In die film is bijna alles in beweging maar de logistieke kernvraag wordt er niet in beantwoord; niet door Kirk noch door Spock: waarom zo ingewikkeld doen over een zwart gat?
Men zou kunnen theoretiseren dat zwarte gaten de ultieme droom van het kapitalisme zijn, iets leveren aan consumenten die alleen maar kritiekloos absorberen en waardoor het vraagstuk van de retourzending door één gulzige zwarte slok of slurp uit de wereld is; zelfs uit het hele universum.
Ik denk dat je voor het verkennen van een zwart gat helemaal niet van die ingewikkelde capriolen met sterren en kometen hoeft uit te halen. Zo’n zwart gat zit immers bij ons om de hoek. En daar sluipt maar één boosdoener rond: Brexit
Nu zijn wij, van SCEX, niet de eerst aangewezenen noch gehouden om grensconflicten te beslechten. Maar ontegenzeggelijk heeft de logistieke sector er wel altijd heel veel last van. En wij, als buurbrokje Europees continent, al helemáál!
Kunnen wij er wat aan doen? Nee. Niet aan de haringvangst, de importquota of aan de Ierse grens. Wel zouden we met profylactisch blik naar het schrikbeeld van een oeverloos lang lint vrachtwagens kunnen kijken die volgend jaar de witte kliffen van Dover zal doen veranderen in een verstikkend tijdvretend zwart gat. En dan niet – Shakespeare parafraserend – gelaten roepen: komt ie wel of komt ie niet! Want hij komt, hij komt! Dat staat vast. Hoe precies weten we alleen niet? En omdat we dat niet exact weten, beveel ik aan om in dit specifieke geval de allerwegen aanbevolen 1,5 meter distantie te laten varen en erbovenop te gaan zitten om goed te kijken wat er staat te gebeuren.
Het was het ondeugende Griekse godje Pan die er genoegen aan beleefde om plotsklaps, woest schreeuwend en gebarend, uit het struweel te barsten – op welhaast Halloweenachtige wijze zouden we tegenwoordig zeggen – waardoor argeloze picknickers of verliefde paartjes tijdens hun herdersuurtje zich het laplazarus schrokken. De Brexit kan van veel worden beticht maar niet dat die als een lawaaierige ‘Boris Pan’ tevoorschijn is gesprongen. Zo bezien, is Brexit niet te vergelijken met een virus dat zich panisch verspreidt: we kunnen het zien aankomen.
Maar als wij logistiekelingen en supply chain specialisten ons maar een beetje half of labbekakkerig op de Brexit voorbereiden, dan valt het mede ons aan te rekenen dat rond Brexit straks alsnog een ‘pan’ ontstaat. De Brexit als nieuwe pandemie.
Pan zou zich rot lachen. Maar hij zou wel de enige zijn!
Casper Jansen
Photo by Niklas Weiss on Unsplash.com