Zes december. Weg is ie. Dag Sinterklaasje. Tijd voor een evaluatie. Hoe staat het ervoor, met goedheiligman? Aan zijn afscheid af te meten, niet best. Zo schijnt niemand het ene bal te interesseren waarheen ‘kapoentje’ is vertrokken. Terug naar Spanje. Zal wel. Uit het oog, uit het hart.
Bij zijn ‘blijde binnenkomst’ zingen en springen we, en zijn we zó blij. Maar de pakjes zijn koud uitgepakt of onze gedachten vertrekken alweer naar een nieuw lonkend koopmoment. En dan is de wachttijd, tot Kerstmis, helemaal achter in december, wel erg lang. Hoe die te overbruggen. Tijd voor een tussenstap.
Sinterklaas is de laatste jaren steeds meer klem komen te zitten tussen commerciële hoogtepunten van diverse snit. In de aanloop tot zijn naamdag: Halloween, Sint-Maarten, Singles Day en de Black Friday – weken. Erna de Kerstman en Sint Silvester. De koopluwe periode tussen Klaas en Claus wordt door steeds meer consumenten als ‘wel erg lang’ ervaren. ‘We willen graag kopen maar het excuus ontbreekt‘. Dus zijn verkopers naarstig op zoek gegaan naar nieuwe verleidingskunsten.
In de wandelgangen hoor ik dat Sint Lucia sterke papieren heeft. Zij is verbonden met het lichtfeest. Haar naam – ‘lux’ – suggereert dat al. Oorspronkelijk stond zij later in december op de kalender. Dichter bij de kortste dag. In het gezegde: ‘Als Sint Lucia komt, lengen de dagen met een vlooiensprong’ herkennen we het verlangen naar het nakende licht. Lucia’s huidige naamfeest wordt gevierd op 13 december. Ideaal koppelmoment derhalve tussen de heilige Nicolaas en de seculiere Claus. Idealere tegenhanger van ‘Zwarte Vrijdag’ dan ‘Witte Lucie’ is nauwelijks te verzinnen. Hier liggen kansen voor een joelend aanhaken op de beeldkwaliteit van de moderne tv-schermen. Van LCD, met een kleurlaag en een laag van licht, tot OLED, met elke pixel individueel belicht, en als klap op de vuurpijl QD-OLED, met nog hogere helderheid. Wit is het nieuwe Zwart!
Je hoort steeds vaker dat het jagen op koopjes niets anders is dan het jagen naar geluk. En de lol van dingen kopen is zo’n geluksfactor. Dan krijgen onze hersenen een shot dopamine en treedt de gelukzaligheid in. En oh zo, onschuldig want stukken minder schadelijk dan lachgas. Ja toch! Niet dan?
Kopen hangt samen met nieuw. We denken dat nieuwe dingen altijd beter zijn. Maar wat is nieuw? Nieuw is wat we nog niet hebben. Zo bezien kan vintage of kringloop ook nieuw zijn, voor wie het aankoopt. Sint Sylvester, de eerste koopheilige na de kerstdagen, leent zich er bij uitstek voor. Bij het ploppen van de champagnekurken op Oudejaarsavond hoort immers feestkleding, het liefst een tikje extravagant. En dan is een ondeugende bontstola, daterend van vóór Dom Bontje, of goede sier met oma’s glitterjurk snel gemaakt.
Van de nieuwjaarskater naar Drie Koningen is dan een overkomelijke stap. Niemand wil immers met het thematische: ‘3 halen, 1 betalen’ een dief zijn van zijn eigen portemonnee. Aan de roze hartjes in de etalages op de volgende dag is dan gelukkig al te zien dat Valentijn dan niet ver meer is. Wellicht biedt deze 14deFebruari een kans op een omslag. De dag van de geliefden, posterijen en de bloemenhandel. Van de post die steeds bezorgder naar de bezorgkosten kijkt en de bloemen, die immer verwelken, weet ik het niet zo zeker. Maar bij de liefde is, ondanks de opstapelende bewijzen van het tegendeel, het streven gericht op een altijddurende relatie. Er zijn er ook die seriële liefde als een amoureuze kringloop beschouwen en zodoende bestendig.
Maar of die opvatting over duurzaamheid de ijsberen op hun Antarctische schotsen zal laten drijven en overeenkomst vertoont met een streven naar uitgebreide producentenverantwoordelijkheid (UPV) waag ik toch te betwijfelen.
Liefde is in aard en wezen a-commercieel. Je kan het geven zonder er eerst iets voor kopen. Er is alleen nog geen dag voor. Of moet ik zeggen: dagen!
Casper Jansen
Photo by Allec Gomes on Unsplash